TickSights Nowe przepisy o odsprzedaży biletów: co szykują Wielka Brytania, UE i Niemcy w 2026
Przez piętnaście lat regulacja wtórnego rynku biletów w Europie posuwała się kraj po kraju i w większości donikąd. To się zmieniło. W ciągu dziewięciu miesięcy Wielka Brytania zdecydowała się na limit ceny, rząd niemiecki zaczął pisać projekt ustawy, a Bruksela ruszyła z pakietem prawa konsumenckiego, który zdefiniuje rynki cyfrowe na najbliższą dekadę.
Nic z tego jeszcze nie obowiązuje. Wszystko jest na tyle zaawansowane, że „poczekamy, zobaczymy” przestało być strategią – kierunek jest ustalony i we wszystkich trzech jurysdykcjach wskazuje w tę samą stronę.
Oto co faktycznie zostało przesądzone, co jest wciąż tylko propozycją i co zmienia się dla każdego, kto kupuje i sprzedaje bilety. Stan na sierpień 2026.
Punkt wyjścia: co wiąże cię już dziś
Najpierw przepisy istniejące – bo uregulowane jest zaskakująco dużo, a spora część tego jest bardziej egzekwowalna, niż sugerują nagłówki.
Zakazy krajowe. Polska traktuje nabycie biletów w celu odsprzedaży z zyskiem oraz ich sprzedaż z zyskiem jako wykroczenie z art. 133 Kodeksu wykroczeń, zagrożone aresztem, ograniczeniem wolności albo grzywną; karalne są też usiłowanie, podżeganie i pomocnictwo. Francja karze zawodową odsprzedaż bez zgody organizatora (art. 313-6-2 Kodeksu karnego). Belgia zakazuje odsprzedaży regularnej i ogranicza okazjonalną do ceny pierwotnej. Włochy zakazują odsprzedaży każdemu, kogo organizator nie upoważnił, a nadzoruje to AGCOM. Te przepisy są realne, są starsze niż wszystko poniżej i są powodem, dla którego ogólnoeuropejska strategia nigdy nie działała.
Obowiązki informacyjne. W Wielkiej Brytanii Consumer Rights Act 2015 wymaga, by każda oferta odsprzedaży podawała sektor, rząd, miejsce i cenę nominalną. W UE dyrektywa Omnibus nakazuje platformom wskazać, czy sprzedający jest przedsiębiorcą czy osobą prywatną, i pokazywać cenę całkowitą od początku.
Obowiązki platform. Akt o usługach cyfrowych (DSA) nakłada na platformy śledzenie przedsiębiorców, reagowanie na zgłoszenia i dostępność dla organów. To nie jest prawo biletowe, ale to mechanizm, przez który realnie pobiegnie duża część egzekucji.
Raportowanie podatkowe. Na podstawie DAC7 unijne platformy przekazują administracji skarbowej tożsamość i przychody sprzedających powyżej progu 30 transakcji albo 2000 € rocznie. Działa to już teraz, w każdym państwie członkowskim, i nie zależy od żadnej z poniższych reform.
Wielka Brytania: limit ceny nominalnej, przesądzony, ale jeszcze nie ustawą
Co zostało zdecydowane. 19 listopada 2025 rząd brytyjski opublikował odpowiedź na konsultacje w sprawie odsprzedaży biletów i potwierdził najostrzejszy z rozważanych wariantów: limit ceny odsprzedaży na poziomie ceny nominalnej, bez dopuszczalnej marży. Cenę nominalną zdefiniowano jako cenę pierwotną plus nieuniknione opłaty, takie jak opłata serwisowa. Pakiet obejmuje ponadto:
- limit opłat serwisowych, jakie mogą pobierać platformy odsprzedaży;
- limit ilościowy – nie wolno odsprzedać więcej biletów, niż wolno było kupić w pierwotnej sprzedaży;
- odpowiedzialność platformy: serwisy odsprzedaży mają monitorować i egzekwować zgodność, a nie traktować ofert jako problemu sprzedającego;
- egzekwowanie przez Competition and Markets Authority na podstawie Digital Markets, Competition and Consumers Act 2024, który przewiduje kary liczone od obrotu.
Własne szacunki rządu mówią o średniej oszczędności około 37 funtów na odsprzedanym bilecie.
Na jakim to etapie. Mowa tronowa z 13 maja 2026 potwierdziła wstępny projekt Ticket Tout Ban Bill – opublikowany do konsultacji i oceny przedlegislacyjnej, a nie wniesiony jako projekt ustawy. Odrębny Sporting Events Bill obejmuje bilety na duże wydarzenia sportowe. Branża muzyki na żywo zareagowała widocznym rozczarowaniem, bo wstępny projekt to wolniejsza droga: ocena przedlegislacyjna, potem wniesienie, potem uchwalenie, potem wejście w życie.
Realistyczne terminy. W 2026 nie wiąże to żadnego sprzedającego. Wniesienie jako projekt ustawy jest prawdopodobne w sesji 2026/27, a wejście w życie realistycznie w 2027 albo 2028. Kto planuje wokół wydarzeń brytyjskich, powinien zakładać, że limit przyjdzie – ale nie w tym roku.
UE: Digital Fairness Act i spór o jego zakres
UE nie ma prawa o odsprzedaży biletów i obecnie go nie pisze. Pisze natomiast Digital Fairness Act (DFA) – przegląd prawa konsumenckiego, który ma zamknąć luki pozostawione przez obecny dorobek prawny na rynkach cyfrowych.
O czym DFA naprawdę jest. Konsultacje zamknięto w październiku 2025, a rdzeń agendy to dark patterny, projektowanie uzależniające, nieuczciwa personalizacja, marketing influencerów i pułapki subskrypcyjne. Program prac Komisji umieszcza wniosek legislacyjny w drugiej połowie 2026, przy czym najczęściej wskazywaną datą jest czwarty kwartał 2026; jak dotąd nie opublikowano niczego.
Dlaczego odsprzedających i tak powinno to obchodzić. W styczniu 2026 koalicja obejmująca CAA, UTA, WME, europejski sektor live i FEAT napisała do Komisji z wnioskiem o objęcie zakresem aktu wtórnego rynku biletów. Postulaty są konkretne i odzwierciedlają pakiet brytyjski:
- ogólnoeuropejskie limity cen odsprzedaży;
- odpowiedzialność platformy za oferty niezgodne z przepisami;
- systemy weryfikacji łączące platformy pierwotne i wtórne, tak by ofertę dało się skonfrontować z realnym biletem;
- kary proporcjonalne do przychodów platformy.
List wycenia nieautoryzowaną odsprzedaż na około 2,5 miliarda euro rocznie – to liczba pochodząca ze strony kampanii i należy ją czytać jako argument, a nie jako pomiar.
Co to oznacza. Odsprzedaż biletów jest dziś stanowiskiem lobbingowym, a nie projektem przepisu. Może zostać dodana, dodana częściowo albo załatwiona przez przepisy o botach i sprzedaży spekulacyjnej, które Komisja już analizowała, zamiast przez limit cen na pierwszej stronie. Nawet w najbardziej agresywnym scenariuszu arytmetyka jest powolna: wniosek w czwartym kwartale 2026, potem osiemnaście do trzydziestu miesięcy negocjacji między Parlamentem a Radą, potem okres transpozycji. Wiążący przepis unijny przed 2029 rokiem byłby szybki.
Niemcy: od umowy koalicyjnej do projektu ustawy
Niemcy to ciekawy przypadek, bo w osiemnaście miesięcy przeszły od akapitu w dokumencie koalicyjnym do faktycznego pisania ustawy.
Umowa koalicyjna. Porozumienie CDU/CSU–SPD z 2025 zobowiązuje rząd do uregulowania wtórnego rynku biletów, po tym jak podobna próba nie powiodła się w poprzedniej kadencji. Deklarowane cele to przejrzystość cen i opłat, skuteczne środki przeciwko odsprzedaży nadużywającej i uczciwe warunki dla fanów i organizatorów. Tekst jest ostrożny co do jednego rozróżnienia i to ono ukształtuje ustawę: kto nie może przyjść, powinien móc odsprzedać bilet bez komplikacji, a spekulacyjne modele biznesowe nie powinny utrudniać dostępu do wydarzeń kulturalnych i sportowych.
Projekt ustawy. Federalna ministra sprawiedliwości Stefanie Hubig potwierdziła, że jej resort pisze przepisy, i wskazała dwa instrumenty:
- Limit ceny – ograniczenie marży dopuszczalnej przy odsprzedanym bilecie. Uwaga na różnicę wobec Wielkiej Brytanii: limitowana marża, a nie cena nominalna z zerową marżą. Stanowiska branży proponują jako punkt odniesienia 25% dla odsprzedaży komercyjnej.
- Nowy „bilet chroniony” – kategoria biletu dająca organizatorom mocniejszą podstawę prawną do kontroli odsprzedaży własnych wydarzeń. To ważniejsza połowa. Niemieckie orzecznictwo od dawna ogranicza, jak daleko organizatorzy mogą regulaminem ograniczać odsprzedaż prywatną; ustawowy typ biletu dałby im to, czego ogólne warunki dać nie mogą.
Szersze stanowiska branży idą dalej: zakaz sprzedaży spekulacyjnej (wystawiania biletów, których się nie posiada), zakaz botów, zakaz fałszywej tożsamości sprzedającego, pełna przejrzystość opłat oraz reżim notice-and-action wraz z odpowiedzialnością platform.
Realistyczne terminy. Projekt resortowy, potem rząd, potem Bundestag i Bundesrat. Wejście w życie w 2028 byłoby normalnym wynikiem dla ustawy tego rodzaju.
Zestawienie
| Wielka Brytania | Unia Europejska | Niemcy | |
|---|---|---|---|
| Instrument | Wstępny Ticket Tout Ban Bill | Digital Fairness Act | Ustawa federalna o odsprzedaży |
| Stan (sierp. 2026) | Kierunek potwierdzony 19 lis 2025, projekt w ocenie od 13 maja 2026 | Wniosek oczekiwany w 2. poł. 2026, odsprzedaż jeszcze poza zakresem | Pisanie w resorcie sprawiedliwości |
| Reguła cenowa | Cena nominalna, zerowa marża | Brak propozycji; limity postulowane przez branżę | Limitowana marża, poziom nierozstrzygnięty |
| Obowiązki platform | Monitorować i egzekwować, limit opłat | Dziś obowiązki z DSA; więcej w dyskusji | Przejrzystość, notice-and-action, odpowiedzialność |
| Egzekwowanie | CMA na podstawie DMCCA 2024 | Krajowe organy ochrony konsumentów | Do ustalenia |
| Najwcześniejszy realny skutek | 2027–2028 | 2029+ | 2028 |
Co faktycznie zmienia się dla sprzedających
Limit ceny nie kończy odsprzedaży – zmienia to, kto jest twoim kontrahentem. Tam, gdzie istnieją limity na poziomie ceny nominalnej, wolumen przenosi się na giełdy oficjalne: platformy organizatorów, odsprzedaż fan-to-fan, listy oczekujących. Marża znika; funkcja nie. Rynek, na którym większość odsprzedaży odbywa się po cenie nominalnej przez kanały oficjalne, wciąż jest rynkiem, ale to biznes logistyczny, a nie handlowy.
Odpowiedzialność platform to część z zębami. Każda z tych propozycji przerzuca odpowiedzialność na platformę. Platformy odpowiadające za swoje oferty reagują weryfikacją tożsamości, kontrolą limitów zakupowych, żądaniem dowodu posiadania biletu przed wystawieniem i dłuższym wstrzymywaniem wypłat. To dociera do sprzedających na długo przed wejściem w życie jakiejkolwiek ustawy, bo platformy budują zgodność przed terminem, a nie po nim.
Bilety chronione i imienne to większa zmiana operacyjna. Limit ceny to liczba, wokół której da się planować. Bilet, którego w ogóle nie da się przenieść, usuwa wydarzenie z twojego świata w całości. Niemiecki „bilet chroniony” i ogólne rozpowszechnianie się imienności to zmiany, które najpewniej rozstrzygną o tym, czym w ogóle można handlować – i dlatego przenoszalność należy do kontroli przed zakupem. Przechodzimy przez to w tekście odsprzedaż biletów imiennych.
Sprzedaż spekulacyjna wszędzie odchodzi. Wystawianie biletów, których się jeszcze nie posiada, pojawia się w każdej propozycji na stole. Jeśli jakaś część twojego podejścia się na tym opiera, potraktuj to jako element ze znaną datą końca.
Nic z tego nie zmienia twojej sytuacji podatkowej, bo ta zmieniła się już wcześniej. Raportowanie DAC7 działa. Regularna odsprzedaż jest w większości państw działalnością gospodarczą niezależnie od tego, co powiedzą nowe ustawy.
Na co patrzeć
- Czwarty kwartał 2026 – publikacja wniosku w sprawie Digital Fairness Act i to, czy wtórny rynek biletów w ogóle pojawi się w tekście.
- Od jesieni 2026 – ocena przedlegislacyjna brytyjskiego projektu i to, czy rząd przekształci go w prawdziwy projekt ustawy w kolejnej sesji.
- Niemiecki projekt resortowy – konkretnie dopuszczalna marża i definicja „biletu chronionego”, bo od tego zależy, ile z niemieckiego rynku pozostanie handlowalne.
Uczciwe podsumowanie: po piętnastu latach hałasu kierunek jest wreszcie ustalony i prowadzi ku cenom z limitem, zweryfikowanym sprzedającym i kontroli transferu przez organizatorów. Terminy są jednak terminami legislacyjnymi. Kto mówi ci, że rynek kończy się w tym roku, czyta komunikaty prasowe tak, jakby były ustawami.
Zasady obowiązujące już dziś znajdziesz w kompletnym przewodniku dla początkujących, a pojęcia z tego tekstu w słowniku rynku wtórnego.
Informacja ogólna, nie porada prawna, i migawka ruchomego obrazu na sierpień 2026. Sprawdź aktualny stan przed decyzjami, które od niego zależą.